Aspekt jest relacją kątową między dwoma punktami kosmogramu. Przykładowe kąty dokładne to 0° dla koniunkcji, 60° dla sekstylu, 90° dla kwadratury, 120° dla trygonu i 180° dla opozycji.
Program oblicza odległość. Konwencja astrologiczna określa, które kąty rozpoznawać oraz jakie odchylenie od dokładności dopuszczać. Dopuszczalną tolerancję nazywa się orbą. Nazwa aspektu łączy więc zmierzoną geometrię z przyjętą regułą klasyfikacji.
Na przykład układ odległy o 3° od dokładnej kwadratury otrzyma taką etykietę tylko wtedy, gdy przyjęta orba obejmuje ten zakres. Zmiana progu nie zmienia położenia ciał.
Symboliczne znaczenia, takie jak napięcie kwadratury lub swoboda trygonu, są językiem tradycji. Nie są naukowo wykazanymi siłami; precyzyjny kąt nie dowodzi trafności opisu.
Aspekty można wyznaczać wewnątrz kosmogramu urodzeniowego albo między tranzytem a punktem odniesienia. Warto znać oba punkty, odległość, cel kątowy, orbę, współrzędne i czas.
Źródła i dalsza lektura
Metodologia opisuje ustawienia, a poradnik o aspektach podaje przykłady. Kąty klasyfikacyjne, tolerancje i znaczenia są jawnie przyjętymi konwencjami.